De Vergroening blogt

Lelijk kan ook lekker zijn

In 2015 loopt de SIRE campagne tegen voedselverspilling. De Kliekipedia campagne moet ons consumenten duidelijk maken dat we toch echt teveel eten weggooien. Wel 50 kilo per jaar of omgerekend in geld: 150 euro. Dat kan minder! Koken met kliekjes zal ons redden. Op de website vind je een bonte verzameling aan tips om verspilling te vermijden. Overigens denken we wel opvallend vaak dat het de ander is die zoveel verspild. Bij onszelf valt het allemaal wel mee.

2015-03-19 14.14.23-1

Ik dook de afgelopen maanden in het thema voedselverspilling en schreef twee artikelen voor de Zelfkrant, de daklozenkrant van Zuid-Nederland. Deels ook vanuit een knagend gevoel dat de consument vaak de bal krijgt toegespeeld (we kopen teveel, we koken teveel, we hebben teveel ontzag voor de houdbaarheidsdatum). Maar hoe zit het eigenlijk met die andere schakels in de keten?

Voedselverspilling blijkt in ons systeem te zijn ‘ingebakken’. Ik viel van de ene verbazing in de andere. De laatste oogst wordt ondergeploegd voor weer een nieuwe teeltronde omdat de arbeidskosten hoger zijn dan de opbrengst. Supermarkten eisen perfecte groente in de juiste maat. Kijk maar eens goed rond op de afdeling Aardappelen, Groente en Fruit. Zo heeft moeder natuur het toch niet bedoeld? Zij produceert van allerlei vormen. Voor de liefhebber: kijk op Twitter naar @uglyfruitandveg. Dan weet je wat ik bedoel.

2015-03-19 15.38.04Te kleine aardappelen, kromme komkommers, tomaten met een maatje meer. Het mag allemaal niet. Smakelijke groente met de verkeerde maat belandt niet in de winkel maar wordt in het beste geval veevoer. Verkeerde etiketten op verpakt voedsel? Ook goed voor een enkele reis richting afvalcontainer.

In Noord-Holland mogen vrijwilligers van de stichting Manna bij een aantal boeren reststromen ophalen om deze beschikbaar te stellen voor de voedselbank. Het kersverse Soeprestaurant en sociale onderneming ‘Soupalious’ maakt er sinds kort soep van voor de voedselbank. Deze ‘Souprise’ wordt ingevroren waardoor distributie eenvoudiger wordt. De formule blijkt een succes. Waarschijnlijk wordt het in de toekomst mogelijk om alle voedselbanken in Nederland elke week van verse soep te voorzien. Dank je wel stichting Manna!

Dus mijn tip voor de consument die uitgekeken is op Kliekipedia en toch iets tegen voedselverspilling wil doen. Vraag eens in de winkel naar groente en fruit met mindere ‘looks’. Of koop soep van Kromkommer en maak deel uit van de ‘Krommunity’. Te gekke mensen die zich inzetten voor te gekke groente.

Meer lezen over dit thema? Vraag de artikelen op via info@devergroening.nl.

Verder:

www.kliekipedia.nl

www.soupalious.nl

www.voedselbankennederland.nl

www.kromkommer.com

ZO DUS: DUURZAME VERNIEUWING!

“Zo dus, zou het oude vrouwtje van den Berg gezegd hebben”, zei mijn moeder  vaak, ter afsluiting van een betoog hoe de dingen des levens in elkaar steken. Vrouwtje van den Berg kwam ze vaak tegen op haar wandelingen met de hond. Aangekomen bij het schattige boerderijtje stond ze al bij het tuinhek te wachten en dan moest er even worden bijgepraat over de kippen, de bloemen en het nieuws van de dag.

“Zo dus”, is misschien wel de kern van wat Jolanda Verburg en ik willen neerzetten op de inspiratiemiddag van 12 september bij fohn
Tuinderij Eyckenstein. We zien het allemaal wel: de maatschappij verandert razendsnel. Mensen om ons heen gaan door heftige processen: ontslag, geldnood, grote onzekerheid. Wat is nog van waarde? Als het gaat om de zorg voor mens en planeet die steeds groter wordt, nemen mensen steeds vaker zelf het heft in handen.

En het lijkt wel steeds sneller te gaan! Nederland bruist van de duurzame initiatieven. Elke week wordt bijvoorbeeld wel ergens een nieuw ‘Repair Café’ geopend, een bijeenkomst waar buurtbewoners elkaar helpen met het repareren van kapotte spulletjes. Steeds meer ruilinitiatieven worden in gang gezet. Men heeft het over de ‘deeleconomie’ , de parallelle economie (gehoord bij Tegenlichtuitzending maandag), de circulaire economie. Bedrijven veranderen mee! Ze verbeteren de productketen of ontwikkelen nieuwe diensten.

‘Kantelaars’ worden ze weleens genoemd in de transitietheorie. Ook gehoord: koplopers, voortrekkers, dwarsdenkers en friskijkers (Jan Rotmans). Vanuit het perspectief van de transitiewetenschap naderen we de kantelfase: een relatief snel proces dat er toe kan leiden dat de maatschappij zichzelf in één generatie tijd verlost van een aantal hardnekkige problemen. Door andere waardes te omarmen, door productieprocessen anders in te richten, door anders te gaan werken. De kantelfase is een tijd van chaos: daar zijn we helaas voorlopig nog niet vanaf! Maar de kantelfase is ook een waanzinnig interessante tijd.

aardbol

Hardnekkige problemen zijn er genoeg. In tientallen jaren tijd hebben we een beperkt houdbare manier van leven en produceren in gang gezet. De temperatuur op aarde stijgt, we verstoren natuurlijke ecosystemen, diersoorten sterven uit, onze natuurlijke hulpbronnen jagen we er in hoog tempo doorheen, in de oceaan drijft een continent aan plastic afval, producten worden gemaakt door kinderhanden en zo kunnen we nog wel even doorgaan. De moed zakt je in de schoenen.

Gelukkig zijn de oplossingen al ruim voorhanden. Zo kunnen we huizen bouwen die energie produceren in plaats van energie verbruiken. We kunnen producten maken die geen afval opleveren of via eerlijke handel tot ons komen. Dankzij de nieuwe media kunnen we al die informatie ook nog eens razendsnel uitwisselen. Wat een fantastische tijd: waar wachten we nog op?klapro

Jolanda en ik willen graag eens bijpraten met je. We bieden overzicht aan, we laten inspirerende voorbeelden zien, we kijken even voorbij de waan van de dag. Daarnaast is er gelegenheid om voor jezelf na te gaan welke stap jij wilt zetten. We hopen dat deze inspiratiesessie in de groene omgeving van landgoed Eyckenstein jou nieuwe inzichten biedt.

Zo dus!

Jenny Senhorst

Mijn tuin, jouw tuin

Jaren geleden vertelden mijn ouders over vrienden die waren verhuisd naar een appartement en daar niet gelukkig waren. Op leeftijd gekomen, was het onderhoud van de tuin ze teveel geworden. Mijn ouders, echte plattelandsmensen, waren op bezoek geweest en leefden met hun mee. Wat moet dat toch erg zijn, dacht ik, om op hoge leeftijd jouw geliefde huis met tuin met tegenzin te verruilen voor een flatje. “Dan neem je toch een tuinman”, riep ik verontwaardigd. Gelukkig deden mijn ouders dat ook toen zij een tijdje later aan de beurt waren om het grote onderhoud uit handen te geven. Zo scharrelen ze nu nog lekker rond in eigen tuin en kiezen zelf de klusjes die ze wel aankunnen. Lees verder